1/6 – 31/10 2009 “De Wondere Wereld van Schelpen in het Museum van Egmond. Uit de collectie van Egmonder Piet van Pel, die ze verzamelde op zijn reizen als marineman.


Avontuurlijk. Piet van Pel is in 1931 geboren in Egmond aan Zee en zijn leven lijkt op een spannend jongensboek. Als jochie struinde hij met zijn ‘Derper’ vrienden in de duinen en op het strand naar alles wat daar leeft. Op zijn 17e werd hij matroos bij de Koninklijke Marine en vanaf zijn 21e maakte hij lange zeereizen als seiner. In 1960 kocht Piet tijdens een verlof zijn eerste schelpenboekje en sindsdien verzamelde hij schelpen, overal waar de marine hem aan land bracht: Nieuw Guinea, het Midden Oosten, de Middellandse Zee en de Nederlandse Antillen. Na zijn pensioen zocht hij ze ook in andere werelddelen. Geen schelp was veilig voor Piet en in zijn huis dicht bij de zee timmerde hij kasten om ze op te bergen.

Schelpen aan boord. Piet kocht schelpenboeken en wist steeds beter waarnaar hij zocht. Aan boord kreeg de marineman alle medewerking van commandant en bemanning. Soms werd met een sloep koers gezet naar een onbewoond eilandje en zo snorkelde Piet op de meest exotische plaatsen op zoek naar weekdieren. De schelpen werden bewaard waar er maar plaats was op het schip, zelfs in de vriezer of het kraaiennest. Van een reis naar Curaçao kwam hij met wel 50 kisten vol schelpen aan land.

Conus peli. Soms vond Piet zeldzame exemplaren die nog geen naam hadden. Hij was dan ook vereerd toen hij jaren later merkte dat in totaal 6 schelpen door wetenschappers naar hem waren genoemd, zoals de Conus peli.

Medewerker Universiteit/ boeken/exposities/ lezingen/ lintje in 2009. Piet zwaaide in 1981 af als Luitenant ter Zee bij de marine. Vanaf die tijd werd hij een dag per week medewerker bij het Zoölogisch museum van de Universiteit van Amsterdam. Dat doet hij nog steeds en zijn verzameling die uit 6868 verschillende soorten bestaat, is daar voor een deel al naar toe. De rest volgt. Schelp voor schelp beschreven volgens een eigen systeem, met de vindplaats erbij, zoals de wetenschap het wenst. In 2006, toen hij er 25 jaar actief was, kreeg Piet een legpenning van verdienste van de Universiteit. Ook werkte hij mee aan boeken en tijdschriften over schelpen, en hij heeft contacten over de hele wereld. Met zijn vrouw Jans verzorgde hij exposities en lezingen.
Op 29 april 2009 ontving Piet van Pel een ridderorde van burgemeester Hafkamp van de gem. Bergen. Piet was betrokken bij de KNRM (reddingmaatschappij) en is een duizendpoot die al vele jaren actief is voor de Oud-katholieke Kerk in Egmond waarvoor hij o.a. de orgelconcerten organiseert. Piet woont met zijn vrouw onder aan de vuurtoren in een huis dat Gloriamaris heet: Glorie van de zee, genoemd naar een zeldzame schelp.

In de doopvontschelp past een kleuter!
De meest bijzondere schelpen uit de collectie van Piet van Pel zijn deze zomer in het museum te zien zoals de grote doopvontschelp waarin een kleuter past. Het is een van de weinige schelpen die Piet heeft gekocht N.B van iemand die er een garage vol van had. Ze doen er 200 a 300 jaar over om zo groot te worden en geen wonder dat ze niet meer verhandeld mogen worden. Piet hecht eraan dat we weten dat hij alle schelpen destijds legaal heeft verkregen.

Op de tentoonstelling zien we hoe kleurrijk en vindingrijk schelpen zijn wanneer het weekdier nog leeft. Zo maakt een nautilus (inktvis) waterdichte schotjes aan die hij vol laat lopen om te zinken en leeg spuit om weer op te stijgen. Er zijn scheOok is er het bijzondere verhaal van exotische kauri’s die bij Egmond worden gevonden en die alles te maken hebben met een VOC-schip dat is vergaan.

Piet kan boeiend vertellen over de wondere wereld van schelpen en met humor over zijn belevenissen. Hij doet dat geregeld op woensdagmiddag in het museum.





1 juni 2008 Cor Wijker, beeldsnijder uit Egmond in het museum



Egmond aan Zee. Het museum van Egmond gaat zondag, 1 juni om 14.00 uur weer open. In de schuitenschuur is plaats gemaakt voor houtsnijwerk van Cor Wijker. Hij is daarmee in Egmond, maar ook ver daar buiten, bekend geworden en de kunstwerken komen naast de oude roeireddingboot prachtig tot hun recht.



Cor Wijker (1890 - 1969) sneed met grote passie Bijbelse taferelen, maar ook karakteristieke Egmondse werken zoals de redding van schipbreukelingen. Vooral de stranding van de Kerkplein en de Drente was in 1935 een bron van inspiratie. Cor Wijker had nooit een leermeester of raadgever en was daardoor heel oorspronkelijk. Hij kreeg bij leven al veel waardering voor zijn werk, tot in Amerika toe. Hij beschouwde zichzelf als een "werkman in dienst van de grote Schepper en Kunstenaar"en gaf op latere leeftijd lezingen, ook in Duitsland over zijn "Evangelie in hout". Hij moet ongeveer 500 werken hebben gemaakt, zo hebben enkele kleinkinderen van de kunstenaar becijferd, die de "Cor Wijker Stichting" hebben opgericht. Cootje Bronner, die de expositie heeft samengesteld, noemt het de mooiste sinds jaren. Vanuit Egmond kreeg zij veel medewerking voor de tentoonstelling, zodat er nu in menig huiskamer een lege plek aan de wand is. Ook de vaste tentoonstelling over de drie Egmonden is heel sfeervol en verrassend. Voor de kinderen is er een raadspel waarbij ze met een stickervel in het museum op zoek gaan.



11 januari 2008. Eerste huwelijkssluiting in het Museum van Egmond

Op vrijdag, 11 januari werd in het Museum van Egmond voor het eerst een burgerlijk huwelijk gesloten. De oude roeireddingboot veranderde voor even in een huwelijksbootje.

Het sfeervolle museum van Egmond aan de Zuiderstraat in Egmond aan Zee mag sinds 1 januari dienen als trouwlocatie. Frans Wijker en Tineke Kool maakten als eersten van de gelegenheid gebruik. Zij namen met hun kinderen als getuige en een ter plekke benoemd bruidsmeisje plaats op de bankjes van roeireddingboot nummer 5. Omdat het de eerste keer was, trad wethouder Jan Stam op als ambtenaar van de burgerlijke stand en dat deed hij met verve. Ook hij stond in de boot, niet ver van de plek waar ooit schipper Jaepie Jaepie zijn bevelen gaf om de riemen op te halen. Voor Derper Frans was dit bijzonder, want bij de foto's van de roeiredders in het museum prijkt ook het portret van zijn opa Arie Wijker (Hzn).

Wethouder Jan Stam memoreerde dat Arie Wijker roeier was van 1915 tot 1948. Toen werd reddingboot Nr. 5 zoals deze officieel heet, vervangen door een motorreddingboot. Dat durfde de roeiredder echter niet meer aan. Vertrouwen op 12 roeiers kon hij wel, maar als die ene motor zou uitvallen, waren ze aan de golven overgeleverd. Zoals vele redders kon Arie niet zwemmen en daarom hield hij er maar mee op.



De gasten van het paar, ruim vijftig mensen, hadden zich rond de boot verzameld en zo werd het een knusse, sfeervolle plechtigheid die nog enige tijd in het museum werd voortgezet onder het genot van een glaasje zelf meegebrachte champagne. De conservator van het museum, Cootje Bronner was in haar nopjes en sprak van een historische gebeurtenis die voor het museum van grote betekenis is. Vele gasten waren nog nooit in het museum geweest en zij uitten hun bewondering. Enkelen meldden zich spontaan aan als donateur en zo werd het voor ieder een bijzondere middag. Het museum is in de winter alleen open voor groepen op afspraak en ja, dus ook om er te trouwen, al hoeft dat niet perse in de reddingboot.
Cootje Bronner geeft graag informatie via tel. 072 5064108.